Akcja dieta, a ekspresowe śniadanie do pracy

Jak to zwykle ze mną bywa, co jakiś czas przeprowadzam akcję dieta. Staram się jeść mniej, gardzę chlebem i kombinuję jak nie umrzeć z głodu. Największy problem mam z pieczywem. Od zawsze był to podstawowy składnik mojego jadłospisu. Niestety w połączeniu z osiadłym trybę życia i miłością do tłustych serów, zapewnia mi ono mięciutkie boczki. Ograniczam się do jednej kanapki rano. Staram się również rezygnować z płatków owsianych, makaronów i ryżów. Pojawia się  tu problem ze posiłkiem do pracy. 

Jak już parokrotnie narzekałam cierpię na brak czasu. Obowiązków mi jakoś nie ubywa, a wręcz odwrotnie. Miałam cudowny plan upieczenia piersi z kurczaka, ale zasnęłam usypiając niejadka i się oczywiście nie wyrobiłam. W zasadzie to nawet zapomniałam, że miałam to zrobić. Zerwałam się rano i okazało się, że nie bardzo mam co zabrać ze sobą. Przegrzebałam lodówkę i wpadłam na szybki, ba ekspresowy pomysł, a w dodatku całkiem smaczny. Sałatka! Jadłam kiedyś na mieście coś podobnego. Do przygotowania śniadania potrzeba:

seler naciowy
świeżego ogórka
paluszki surimi
posiekaną natkę pietruszki
sok z limetki
sól

Z premedytacją nie podałam ilości składników, wszystko zależy od indywidualnych preferencji, a  poza tym nie pamiętam dokładnie jakie były. Śpieszyłam się strasznie. Paluszki i ogórka pocięłam w kostkę, selera w plasterki. Do dyspozycji miałam tylko suszoną natkę pietruszki i właśnie jej użyłam. Posypałam wszystko solą i wycisnęłam trochę soku z limetki. Wymieszałam, zamknęłam pojemnik i wrzuciłam do torby. Nie wiem czy zajęło mi to pięć minut. Serdecznie polecam każdemu na diecie. 

Sałata? Oczywiśćie, poproszę!

Przez wiele lat mój stosunek do sałaty był nijaki. W zasadzie znałam tylko masłową, czasem zdarzało mi się kupić fryzyjską. Jedyne co robiłam z zielonymi listkami to oblewałam je śmietaną i były warzywnym dodatkiem do obiadu albo wciskałam je między dwie kromki chleba jako towarzystwo dla sera i szynki. Sałata przede wszystkim kojarzy mi się jako przysmak mojego nieżyjącego kanarka. Powoli zaczęłam się przekonywać do listków. Pierwsze moje spotkanie z rukolą było z mojej perspektywy niesmaczne. Postanowiłam się jednak nie zrażać. Koncepcji na wykorzystanie sałaty jest cała masa. Ostatnio koleżanka opowiadała, że jej babcia przynosiła świeżą sałatę z ogródka, potem ją myła i wilgotną posypywała cukrem. Sałata na słodko? Chyba trzeba tego spróbować. 

Ja postanowiłam w bardziej konwencjonalny sposób podejść do tematu i zrobić sałatkę. W zasadzie to wyszła ona przez przypadek. Miałam trochę rukoli z botwinką w lodówce, które kupiłam do kanapek z łososiem i uznałam, że przecież jej nie wyrzucę. Do realizacji mojego pomysłu na sałatkę potrzeba:

125 g rukoli
2 łyżki żółtej gorczycy
1 łyżka czarnej gorczycy
1 opakowanie twarożku koziego do smarowania
100 g boczku parzonego 
2 łyżeczki soku z limonki
2 łyżeczki oleju z pestek winogron
2 łyżeczki płynnego miodu

Umytą i osuszoną rukolę przekładam do miski. Twarożek w miarę możliwości kroję w kostkę, świetnie nadaję się taki w prostokątnym opakowaniu, popularnej polskiej firmy i kładę go na sałacie. Gorczycę prażę i posypuję nią zawartość miski. Na tej samej patelni smażę boczek. Kupuję ten w plastrach i kroję go w kwadraciki. Limonkę, olej i miód łączę ze sobą. Usmażony prawie na skwarki boczek przekładam do miski i wszystko polewam słodko-kwaśnym dresingiem.

Kilka dni po pierwszej, wyjątkowo udanej próbie (przynajmniej w mojej ocenie) postanowiłam wykonać alternatywną wersję. Też była udana. Bazowe składniki zastąpiłam innymi. Do przygotowania wersji beta potrzeba:

125 g roszponki
100 g obranych niesolonych fistaszków
100 g ricotty
100 g salami

Dresing jest ten sam: limonka, olej i miód. Fistaszki siekam i prażę, salami traktuję jak boczek, a ricottę jak twarożek. Efekt był również zadowalający, chociaż pierwsza wersja bardziej mi się podobała.